Czym różni się praca sezonowa od pozostałych typów zezwoleń
W przeciwieństwie do typów A–E, zezwolenie na pracę sezonową wydaje nie wojewoda, a starosta, za pośrednictwem powiatowego urzędu pracy właściwego dla siedziby lub miejsca zamieszkania pracodawcy. Dotyczy wyłącznie określonych branż: rolnictwa, ogrodnictwa oraz turystyki, zgodnie z klasyfikacją PKD.
Limit czasowy — maksymalnie 9 miesięcy
Zezwolenie typu S wydaje się na okres nie dłuższy niż 9 miesięcy w roku kalendarzowym. To istotnie krócej niż standardowe 3 lata przy Typie A. Możliwe jest jednak przedłużenie — u tego samego pracodawcy lub w celu podjęcia pracy sezonowej u innego.
Dwa scenariusze: cudzoziemiec już w Polsce lub dopiero planujący wjazd
Procedura wygląda inaczej w zależności od sytuacji:
- Cudzoziemiec już przebywa w Polsce — starosta weryfikuje wniosek i wydaje zezwolenie albo odmawia. Decyzja zapada w ciągu 7 dni roboczych, a jeśli potrzebne jest postępowanie wyjaśniające — do 30 dni.
- Cudzoziemiec dopiero planuje wjazd — starosta wpisuje wniosek do ewidencji i wydaje zaświadczenie o wpisie. To zaświadczenie jest podstawą do uzyskania wizy sezonowej (oznaczenie „05b") lub potwierdza cel wjazdu w ruchu bezwizowym.
Można pracować już w trakcie oczekiwania
To praktyczna korzyść tej ścieżki: cudzoziemiec może rozpocząć pracę jeszcze przed wydaniem samego zezwolenia — wystarczy, że podmiot powierzający pracę poinformuje urząd o jego przyjeździe, a praca odbywa się na warunkach określonych w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji.
Ile to kosztuje
Wysokość opłaty różni się w zależności od źródła — spotyka się zarówno 30 zł (wskazane przez Państwową Inspekcję Pracy), jak i 100 zł (wskazane przez część powiatowych urzędów pracy). Warto zweryfikować dokładną kwotę bezpośrednio w urzędzie właściwym dla siedziby pracodawcy przed złożeniem wniosku.
Priorytetowe rozpatrywanie dla powracających pracowników
Wnioski dotyczące cudzoziemców, którzy co najmniej raz w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku już wykonywali pracę sezonową u danego pracodawcy, są rozpatrywane w pierwszej kolejności — dotyczy to obywateli Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii i Ukrainy. To jedna z niewielu sytuacji, gdzie Gruzja nadal pojawia się na uprzywilejowanej liście krajów, mimo wykluczenia z ogólnej procedury oświadczeniowej od grudnia 2025 roku.
Zakwaterowanie — osobne prawo do zgłoszenia problemu
Jeśli pracodawca zapewnia zakwaterowanie, a kwatera nie spełnia wymaganych warunków, cudzoziemiec może to zgłosić bezpośrednio staroście, który wydał zezwolenie — to konkretne, praktyczne narzędzie ochrony, warte znajomości.